A clave interna desta nominación corre por conta dos dirixentes do PP. Ao parecer as bases opinaron moi pouco. Desde fóra, ocórrelleme que ante a posibilidade de que a esquerda non sexa capaz de reter o voto xerado polo cambio de poder na Xunta, o Partido Popular viu unha ocasión para recuperar a alcaldía e arremete con artillería de luxo, utilizando un paracaidista de élite.

O bo resultado do BNG con Xosé Deira, un home sosegado, culto e dialogante, parece animar ao PP a apostar na mesma liña, pero con máis currículo. Para o PP é un cambio de perfil moi acusado, pasa de vez do empresariado á intelectualidad, dos números ás letras. O motivo de optar por un mestre da comunicación non é outro que a necesidade de relaxar a presunta crispación da vida política local.

Ademais é coma se o PP empezase a ter complexo da superioridade intelectual da esquerda, sobre todo a nacionalista. Por iso é o propio Fraga, o gran timonel, o que bendí a candidatura. Porque hai que recoñecer que aínda que o acougo e o diálogo non se atopen entre as súas virtudes, Fraga tamén é un home culto. Ao despedirse da Xunta, dixo que unha das cousas que máis ía botar de menos eran os debates parlamentarios con Beiras, o único que estaba á súa altura.

Da mesma forma, pero á inversa, Deira necesitaba a súa Fraga para non aburrirse e o PP de Boiro sérvello en bandexa. Do mesmo xeito que Fraga no seu momento, tamén regresa desde a Vila e Corte este boirense ilustre, como un paracaidista. Cabo supoñer que a retórica e a dialéctica da próxima campaña van aumentar sustancialmente. Ademais, sexa cal for o vencedor, teremos asegurados uns debates nos plenos moito máis ilustrados. Falta por saber se toda esta ilustración gerontocrática vaise a traducir tamén na xestión dos asuntos públicos, non só no talante, tamén na eficacia á hora de resolver os problemas dos cidadáns. Non sexa que tanta ilustración, ademais de ineficaz, abúrranos.